BEAGLE - sylwetka rasy

Charakterystyka ogólna

Beagle, to bardzo stara rasa, sięgająca swoimi korzeniami starożytnej Grecji. Na wyspy brytyjskie, skąd nastąpiło dalsze ich rozpowszechnienie, beagle trafiły prawdopodobnie razem z Rzymianami. W 1877 roku zorganizowano po raz pierwszy wystawę beagli a pod koniec XIX wieku ogłoszono wzorzec rasy. W przeszłości, pies ten, bytował głównie w złajach królewskich oraz na dworach właścicieli ziemskich, jako bardzo przydatny, mimo niewielkiego wzrostu, pies myśliwski.

Wzorzec rasy beagle’a ustalano ponad sto lat temu, uwzględniając głównie przydatność łowiecką psów. Pominięto prawie całkowicie stronę wizualną a w tym kolorystykę umaszczenia. Było to wówczas zrozumiałe i racjonalne. Beagle w tamtych realiach, dopadały i rozszarpywały króliki i zające. Były w tym dobre i za to ich kochano. Nie była do tego potrzebna żadna estetyka wyglądu czy kolorystyka umaszczenia. Na szczęście, tak niehumanitarne łowy już dawno zostały zakazane a beagle, tu i teraz, są bardziej „towarzyskie” niż „łowieckie”. Ich cechy wizualne i estetyczne, nabierają więc z tego powodu, zupełnie nowych wartości i nowego znaczenia. Wymusza to w sposób naturalny, konieczność innego, bardziej nowatorskiego spojrzenia na ogólny wizerunek rasy a w konsekwencji także na ukierunkowania hodowlane.

Niestety, sędziowie w swych ocenach wystawowych, bezkrytycznie trzymają się sztywno, ustalonych dawno temu reguł, jakby zupełnie nie dostrzegając zaistniałych odrębności uwarunkowań współczesnych w stosunku do dawniej istniejących. Pozostaje więc być optymistą i mieć wiarę, że działające w tej materii odpowiednie instytucje decyzyjne, problem dostrzegą i podejmą z należytą logiką i szacunkiem dla rozwoju zjawisk przyrodniczych. Nic przecież nie jest dane, czy ustalone, raz na zawsze..., a w tym z całą pewnością, także wzorzec psów, rasy beagle'a.

Beagle, w swej ujmującej postaci, cieszą się od dawna bardzo dużą sympatią w krajach Europy Zachodniej. Od kilkunastu lat, zdobywają coraz większą popularność także i w Polsce oraz krajach sąsiadujących. Szczególnie wybitnymi osiągnięciami legitymują się od dawna, hodowle angielskie, duńskie i fińskie.

Jest to średniej wielkości ( 33 - 40 cm ) pies, posiadający uniwersalne cechy osobnicze i oryginalne walory estetyczne. Dzięki tym szczególnym uwarunkowaniom oraz właśnie za sprawą narastającej krytyki niehumanitarnego charakteru polowań z udziałem psów myśliwskich, beagle stają się teraz psami o charakterze wybitnie towarzyskim i wspaniale czują się w roli wiernego przyjaciela domowego. W niczym to nie umniejsza ich przydatności łowieckiej bo oczywiście beagle jest i będzie psem myśliwskim, kochającym ponad wszystko..., gonić uciekającego.

Są to psy odważne, silne i wytrzymałe, dobrze zbudowane i mocno ale nie przesadnie umięśnione. Mają mocną i elegancką głowę. Oczy owalne koloru brązowego, otoczone ciemnymi powiekami. Uszy długie i szerokie, nisko osadzone. Grzbiet prosty, muskularny. Szeroka i głęboka klatka piersiowa, sięga poniżej łokci. Mocne, dobrze kątowane kończyny z kocim obrysem łap. Średniej długości, wysoko osadzony ogon, noszony na kształt szabli, ma końcówkę białą. Krótka, gęsta, wodoodporna sierść, ma barwę dwu, albo częściej trójkolorową. Doskonale chroni psa przed deszczem i nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych.

Charakter i psychika

Beagle, posiada przyjazny i zrównoważony, ale dość żywiołowy temperament. Jest z natury czujny, aktywny, wesoły i zawsze chętny do zabawy. Przyjazny i zdecydowanie bezpieczny w kontaktach z dziećmi. Jest bardzo inteligentny ale stąd wyjątkowo samodzielny i niezależny. Posiada silną, zdecydowaną i ustabilizowaną psychikę. Konsekwentnie realizuje swoje zamierzone cele. Jak każdy pies myśliwski, ma w sobie cechy poszukiwawcze i łowieckie. Pojawiające się opowieści o tzw. ucieczkach, są jednak mocno przesadzone i wynikać mogą raczej z zaniedbań wychowawczych albo też z pomylenia pewnych pojęć. Możliwa bowiem, pogoń beagl’a  po tzw. świeżym tropie nie jest ucieczką... lecz wynika z natury każdego psa myśliwskiego. Beagle, na szczęście, zawsze wraca gdyż. posiada doskonały zmysł orientacji i jeszcze lepszy węch. Oby tylko w tej fascynującej, dla niego, przygodzie nie przytrafiło się jakieś przypadkowe nieszczęście... i to właśnie jest tu niepokojące.

Reasumując, pewne jest, że jeśli już, instynkt łowiecki beagle’a ktoś uznałby za wadę, to poza niezbyt chętnym posłuszeństwem, będzie to jego jedyna wada. Za to, beagle ma tak dużo zalet, że gdy się go już ma..., to nie sposób go nie kochać. Beagle, poza wieloma istotnymi zaletami, potrafi także, jeśli zajdzie taka potrzeba, dzielnie bronić swojego Pana, bądź własnego terytorium. Choć nie jest oczywiście psem obronnym ani tym bardziej, agresywnym. Poza tym, istotną zaletą towarzyskiego beagle'a, we współcześnie danej mu roli, są jego "poręczne" gabaryty.

Wychowując i układając psychikę beagla, należy jednak być bardzo konsekwentnym i cierpliwym. Trzeba mieć przy tym „twarde" serce, bo beagle dysponuje bardzo szerokim wachlarzem „argumentów", aby postawić na swoim. Jednorazowa uległość, zostanie przez niego zapamiętana bardzo dokładnie, na długi czas. Za to, w nagrodę za wychowawczy trud…, poprawnie ułożony piesek, będzie posłuszny swojemu Panu, a wówczas obydwie strony współistnieć będą w pełnej zgodzie i upragnionym szczęściu.

Uwarunkowania bytowe

Beagle z powodzeniem egzystować może w małym, blokowym mieszkaniu, jak też, tym bardziej w dużym domu z ogródkiem. Zawsze jednak wymaga spacerów na smyczy bądź luzem, a im jest ich więcej, tym dla niego lepiej. Bardzo lubi przytulny kącik u stóp swojego Pana, co z kolei wcale nie znaczy, że nie potrafi znosić dzielnie uciążliwych warunków atmosferycznych. Historyczne uwarunkowania bytowe uodporniły go na wszelakie egzystencjalne niedostatki.

Jest teraz psem mocnym fizycznie i psychicznie. Jest ponadto wyjątkowo odporny na typowe przypadłości chorobowe. Beagle'a nie należy kąpać zbyt często, chyba, że jest wybrudzony ponad wszelką przeciętność. Odznacza się wybitną zdolnością do tzw. samooczyszczania. Dwu, trzykrotna kąpiel w roku, zwłaszcza w okresie letnich upałów byłaby jednak wskazana. Wszelkie zabiegi pielęgnacyjne, sprowadzają się do okresowego szczotkowanie oraz kontroli i ewentualnego czyszczenia uszu. Najlepiej, jeśli przebywa stale w pomieszczeniach mieszkalnych, wśród domowników, ale gdy zajdzie taka potrzeba, może on bez problemu przebywać okresowo w kojcu. Beagle mógłby nawet mieszkać w odpowiednio przystosowanym kojcu, ale musiałby mieć dużo kontaktu z domownikami.

Z wyżywieniem beagla nie ma problemu, ma bardzo dobry apetyt i zje "wszystko". Można go karmić tradycyjnie, według ogólnych zasad żywieniowych, albo stosując zbilansowaną, gotową, dobrej jakości karmę suchą. Ten drugi sposób jest zdecydowanie korzystniejszy. Dorosły beagle potrzebuje około 200 - 250 gramów suchej karmy dziennie, najlepiej w dwóch porcjach. Oczywiście powinien mieć ciągły dostęp do świeżej wody pitnej. Nie wolno dopuścić do przekarmienia, bo wówczas beagle utraciłby swoje walory użytkowe, wizualne a także zdrowotne

FAZY PSYCHOFIZYCZNEGO ROZWOJU PSA – uwagi i sugestie

Faza wczesno-szczenięca – dwa pierwsze miesiące

Jest to wyjątkowy czas w życiu szczeniąt, spędzony z matką i rodzeństwem w nieocenionej i niczym nie dającej się zastąpić, psiej rodzinie.

Dwa pierwsze tygodnie upływają pod znakiem spania i ssania matki, która teraz, intensywnie wspomaga życiowe procesy szczeniąt, nieustannie masując lizaniem ich podbrzusza. Po dwóch tygodniach zaczynają one widzieć, słyszeć i czuć. Pojawiają się też pierwsze zęby. Należy wówczas szczenięta brać na ręce i delikatnie je masować, stymulując w ten sposób ich odporność ogólną a w szczególności odporność na stres w życiu dorosłym. Rozpoczyna się proces socjalizacji. Wchodzą w pierwsze, wzrokowe i słuchowe kontakty z otoczeniem. Spośród wielu doznań i doświadczeń, najważniejszy jest oczywiście, kontakt z człowiekiem. Ma on niezwykle istotny wpływ na postawy i psychikę psa w dorosłym jego życiu. W okresie tym, szczenięta uczą się przede wszystkim, wzajemnych relacji oraz obowiązujących w psiej rodzinie, zasad zachowania i komunikowania się. Jest to „psi język”, którego można nauczyć się tylko w psiej rodzinie, a którego znajomość ma zasadnicze znaczenie w późniejszych kontaktach z innymi psami. Bez dobrej znajomości tego języka, mogłoby się np. zdarzyć, że w wyniku nieporozumień sygnałowych, zamiast wybornej zabawy psów, powstanie nieoczekiwana i dotkliwa w skutkach agresja.     

Faza socjalizacji – trzeci i czwarty miesiąc życia

W okresie tym, piesek zdobywa podstawowe doświadczenia w kontaktach z ludźmi i otaczającym go środowiskiem. Opanował już podstawy języka wzajemnych kontaktów w psiej rodzinie i jest gotów do poznawania innego, specyficznego języka relacji z ludźmi. Z tego właśnie powodu, po 7 tygodniach, piesek powinien znaleźć się w otoczeniu swoich właścicieli w swoim nowym domu. Kontakty z domownikami i innymi ludźmi, powinny być teraz dla niego szczególnie przyjazne i pouczające, ale też stanowcze i nie bezkrytyczne. Nade wszystko, nie wolno w procesie wychowawczym, pozwalać pieskowi na to, co w przyszłości ma być mu zabronione.

Pomiędzy 8 a 12 tygodniem, piesek poznaje uczucie strachu. Nie powinien teraz doznawać stresów, bo stany lękowe mogłyby w przyszłości rzutować na jego dorosłe życie. Należy więc chronić pieska przed nadmiernym stresem ale jednocześnie umożliwiać mu przeżywanie różnych doświadczeń w wielu miejscach i z wieloma ludźmi. W tym właśnie tkwią i na tym polegają trudne zagadnienia i problemy wychowawcze.

W czwartym-piątym miesiącu, piesek przestaje być szczeniakiem. Wchodzi w okres dorastania i wczesnego dojrzewania, po ludzku – nastolatek. Zaczyna odczuwać i manifestować nadmierną pewność siebie w swoim otoczeniu. Nie ma jednak jeszcze zbyt wielu rozumnych doświadczeń i dlatego wymaga szczególnej uwagi. Należy więc, rozpocząć naukę właściwych postaw i reakcji. Naukę wykonywania prostych poleceń i komend. W okresie tym następuje ustalanie miejsca i pozycji w grupie, którą dla psa są ludzie i ewentualnie inne zwierzęta.

W tej fazie rozwoju, pies zmienia uzębienie. Wiąże się to z nadmiernym, niebezpiecznym dla otoczenia, gryzieniem wszystkiego, co możliwe. Należy, więc zadbać o to, by miał co gryźć, bo gryźć musi i powinien. Może być to, dla przykładu, duża cielęca kość, suszona skóra, zabawki z „niezniszczalnej” gumy, czysta rękawica itp. ale np. nie kapcie i nie buty, bo później mógłby nie odróżnić pięknych i drogich, od tych mniej cennych… i nie byłaby to jego wina.

Okres młodzieńczy – od 5 do 8 miesiąca

Jest to czas, gdy piesek nagle przestaje być posłuszny, ignoruje znane mu proste komendy, polecenia czy nawoływania. Następuje totalna demonstracja niezależności i samodzielności, podyktowana nieodpartą chęcią poznawania świata i wszelakich tajemnic przyrody. Jest to naturalne zachowanie wyniesione z wilczego stada. Młode samce zaczynają rozglądać się za partnerkami a młode samice mają pierwsze cieczki. Oddzielają się samodzielnie od stada w poczuciu zewu wolności i niezależności. Odpowiada to wiekowi 14-16 lat u ludzi. Jest to normalne, ale o tyle niebezpieczne, że jeśli pies odkryje w tym świetną zabawę, to może to negatywnie procentować w życiu dorosłym.

Beagle jest inteligentnym psem myśliwskim i doskonale wie, co jest dla niego „najlepsze”. Nie wolno karać psa, gdy wrócił z takiej wyprawy – zrozumiałby, że został ukarany właśnie za to, że wrócił… Psychika i logika psa jest różna od ludzkiej. W okresie tym, niezwykle przydatną, staje się na spacerach, długa, zwijana smycz. Wskazana jest duża ilość spacerów, szczególnie w nieznanym terenie.

Okres dojrzewania – od 6 do 14 miesiąca

Podobnie jak w świecie ludzi, następują burzliwe zmaganie organizmu z ustaleniem nowej równowagi hormonalnej. Oczekiwać można pojawiania się zaskakujących, niczym nie uzasadnionych, reakcji i zachowań. Obojętne dotąd przedmioty czy zjawiska, mogą być przyczyną nieoczekiwanego lęku lub zaskakującej agresji. Wskazane jest tu teraz, spokojne i rozważne traktowanie takich zachowań pieska, przez jego właściciela. Może mieć to istotny wpływ na późniejsze skłonności i charakter pieska oraz jego ogólny stan psychiczny w życiu dorosłym. Jest to, tak zwany, trudny wiek ale niestety nie da się tego przeskoczyć, trzeba przez to przejść i oby zwycięsko.

Wiek dojrzały – powyżej 1,5 roku

        Stan psychofizyczny psa, jego wizerunek w wieku dojrzałym, uzależniony jest z całą pewnością od genów…, ale z całą pewnością też, od pewnej sumy doświadczeń okresów poprzednich. Dobre i złe doświadczenia okresu szczenięcego oraz okresu dorastania i dojrzewania, znacząco rzutują teraz na ogólny wizerunek psa w jego życiu dorosłym. Nie znaczy to jednak, że w tzw. wieku dojrzałym, nie są już możliwe korekty pewnych cech psychicznych oraz utrwalonych przyzwyczajeń i nawyków. Zmiany te, są jednak teraz, na pewno daleko bardziej trudniejsze do osiągnięcia czy wyegzekwowania.

          W wieku dojrzałym, pies powinien mieć już jasno sprecyzowaną i ustaloną pozycję w swoim środowisku. Nabyte i utrwalone cechy charakteru, należy teraz już zdecydowanie bardziej akceptować, niż je zmieniać. Chodzi przecież o to, aby piesek nasz, czuł się z nami szczęśliwy, a my oczywiście z nim.