Charakterystyka ogólna
Beagle to bardzo stara rasa, sięgająca swoimi korzeniami starożytnej Grecji. Na Wyspy Brytyjskie, skąd nastąpiło dalsze ich rozpowszechnienie, beagle trafiły prawdopodobnie razem z Rzymianami.
W 1877 roku zorganizowano po raz pierwszy wystawę beagli, a pod koniec XIX wieku ogłoszono wzorzec rasy.
W przeszłości, pies ten, bytował głównie w złajach królewskich oraz na dworach właścicieli ziemskich jako bardzo przydatny, mimo niewielkiego wzrostu, pies myśliwski.
Beagle cieszy się od dawna bardzo dużą sympatią w krajach Europy Zachodniej. W ostatnich latach zdobywa coraz większą popularność, także i w Polsce oraz krajach sąsiadujących. Szczególnie wybitnymi osiągnięciami legitymują się hodowle duńskie.
Jest to średniej wielkości ( 33-40 cm ) pies, posiadający uniwersalne cechy użytkowe i oryginalne walory estetyczne. Dzięki tym szczególnym uwarunkowaniom, oraz za sprawą narastającej krytyki niehumanitarnego charakteru polowań z udziałem złaji psów myśliwskich, beagle stają się psami o charakterze towarzyskim. Bardzo dobrze czują się one w roli wiernego przyjaciela domowego.
Są to psy odważne, silne i wytrzymałe, dobrze zbudowane i mocno ale nie przesadnie umięśnione. Mają mocną i elegancką głowę. Oczy owalne koloru brązowego, otoczone ciemnymi powiekami. Uszy długie, nisko osadzone. Grzbiet prosty i muskularny. Szeroka i głęboka klatka piersiowa, sięga poniżej łokci. Mocne, dobrze kątowane kończyny z kocim obrysem łap. Średniej długości, wysoko osadzony ogon, noszony na kształt szabli, ma końcówkę białą. Krótka, gęsta,wodoodporna sierść, ma barwę dwu, albo częściej trójkolorową. Doskonale chroni psa przed deszczem i nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych.

Charakter i psychika
Beagle posiada przyjazny i zrównoważony temperament, choć jest z natury czujny, wesoły, aktywny i zawsze chętny do zabawy. Jest bardzo inteligentny, a poprzez to, wyjątkowo samodzielny. Posiada silną, ustabilizowaną psychikę. Konsekwentnie realizuje swoje zamierzone cele, ale poprawnie ułożony, wykona każde polecenie swojego Pana. Jak każdy pies myśliwski, ma w sobie cechy wędrownicze, które jednak maleją wraz z wiekiem, zwłaszcza po wejściu w okres dojrzały. U suk po porodzie, zanikają one prawie zupełnie.
Beagle nie jest oczywiście psem agresywnym, ale jeśli zajdzie potrzeba, potrafi dzielnie bronić swojego Pana, bądź własnego terytorium. Wychowując i układając psychikę beagla, należy być bardzo konsekwentnym i cierpliwym. Trzeba mieć przy tym "twarde" serce, bo beagle dysponuje bardzo szerokim wachlarzem "argumentów", aby postawić na swoim. Jednorazowa uległość, zostanie przez niego zapamiętana bardzo dokładnie, na długi czas.

Uwarunkowania bytowe
Beagle z powodzeniem egzystować może w małym, blokowym mieszkaniu, jak też, tym bardziej w dużym domu z ogródkiem. Zawsze jednak domaga się stanowczo spacerów na smyczy bądź luzem, a im jest ich więcej, tym dla niego lepiej.
Bardzo lubi przytulny kącik u stóp swojego Pana, co nie znaczy, że nie potrafi znosić dzielnie uciążliwych warunków atmosferycznych. Historyczne uwarunkowania bytowe, uodporniły go na wszelkie egzystencjonalne niedostatki.
Jest teraz psem mocnym fizycznie i psychicznie. Jest ponadto wyjątkowo odporny na wszelkie choroby. Beagle'a nie należy kąpać, chyba, że jest wybrudzony ponad wszelką przeciętność. Odznacza się wybitną zdolnością do tzw. samooczyszczania. Wszelkie zabiegi pielęgnacyjne, sprowadzają się do okresowego szczotkowanie oraz kontroli i ewentualnego czyszczenia uszu.
Najlepiej, jeśli przebywa stale w pomieszczeniach mieszkalnych, wśród domowników, ale gdy zajdzie taka potrzeba, może on bez problemu przebywać okresowo w kojcu. Beagle może nawet mieszkać w kojcu, ale musi mieć dużo kontaktu z domownikami.
Z wyżywieniem beagla nie ma problemu, ma bardzo dobry apetyt i zje "wszystko". Można go karmić tradycyjnie, według ogólnych zasad żywieniowych, albo stosując zbilansowaną gotową karmę. Ten drugi sposób jest zdecydowanie korzystniejszy.
Dorosły beagle potrzebuje około 200 gramów suchej karmy dziennie, najlepiej w dwóch porcjach. Oczywiscie powinien mieć ciągły dostęp do świeżej wody pitnej. Nie wolno dopuścić do przekarmienia, bo wówczas beagle utraciłby swoje walory użytkowe, wizualne a także zdrowotne.

Pomiędzy 8 a 11 tygodniem, piesek poznaje uczucie strachu. Nie powinien teraz doznawać stresów, bo stany lękowe mogłyby w przyszłości rzutować na jego dorosłe życie. Należy, więc chronić pieska przed nadmiernym stresem, ale jednocześnie umożliwiać mu przeżywanie różnych doświadczeń w wielu miejscach i z wieloma ludźmi. W tym właśnie tkwią i na tym polegają trudne zagadnienia, i problemy wychowawcze.

W wieku dojrzałym, pies powinien mieć już jasno sprecyzowaną i ustaloną pozycję w swoim środowisku. Nabyte i utrwalone cech charakterologiczne, należy teraz już bardziej akceptować, niż je zmieniać. Chodzi o to, aby piesek nasz, czół się z nami szczęśliwy, a my oczywiście z nim.